Biraz da kişisel gelişelim.

Şuan bazılarımız zorlu süreçlerden geçiyoruz ve yalnız kalmış gibi hissediyoruz.

Özellikle bu ekranların bize verdiği bu yalnızlık korkunç. Buna bir çare olarak arkadaş edinmek istesek de maalesef insan bazen kendine bile tahammül edemiyor. 

Onun için gelin ben buradan size arkadaşınız gibi konuşurken sizde okuyun.

Her sorun çocukluk hatta bebeklik döneminde girer hayatımıza hatta ve hatta anne karnında evet yanlış duymadınız. Annenin hamilelikte yaşadığı her şey hatta hamile olmadan 6 ay öncesinde depoladığı iyi ya da kötü her şey bebeğe aktarılır.

Yani geçmiş olsun mu desek?

Her neyse öyle ya da böyle travmaların içine doğup bu yaşa gelmiş arkadaşım.

İlk adımı söylüyorum hatırlayabildiğin en kötü en çok kendinden nefret etmene yol açan anıya git(tabi yasal ve bir canlıya  zarar vermemiş olmak şartıyla (çünkü bunun izahı ya iç rahatlatma yöntemi olamaz olmamalı))

O resme dışarıdan bak ve zavallı kendinle yüzleş kulağına "Sen bir insansın ve bu kadar büyük bir evrende sadece bir hata yaptın" de.

İşe yaramadı mı o zaman ikinci adım. 10 yaşındaki haline onu güzel ve mutlu hissettirecek bir sesli mesaj kaydet  bunu hayal etmesi zor geliyorsa 10 yaşında bir kızın ya da oğlun olduğunu ve senin onun özgüvenini artırmak için ona bir sesli mesaj yolladığını düşün. Ve bu mesajı kendi ebeveyninden almış gibi dinle.

Evet kum saati doldu bugünkü seansımızın sonuna geldik.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

İyi Çocuklarız Aslında

Kendimi Yargılarken